Έρχονται Χριστούγεννα και όλοι
κοιτάμε μα στολιστούμε, να βαφτούμε για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, αλλά
σκεφτείτε λίγο τι κάνουν δίπλα μας τα παιδιά και οι άνθρωποι.
Υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε, που είναι άστεγοι και ενώ
εμείς ζεσταινόμαστε στα καλοριφέρ και τα κλιματιστικά, αυτοί είναι έξω στο κρύο
κάθε μέρα, όλη μέρα. Για φανταστείτε καθημερινά να σας έπαιρνε το μοναδικό
υποτυπώδες σπιτικό, την σκηνή σας, ο αέρας, να κοιμάστε πάνω σε πέτρες και
ταυτόχρονα να φροντίζετε, όσο το δυνατόν καλύτερα, τα παιδιά σας. Εκτός από
τους πρόσφυγες, υπάρχουν και άστεγοι οι οποίοι ζουν κάτι παρόμοιο. Κάποιες
κοινωνίες, όπως της Βρετανίας, όντας αφιλόξενες, εγκατέστησαν καρφιά κάτω από
τα παγκάκια και γενικότερα σε πιθανές εστίες αστέγων. Βέβαια μερίδιο ευθύνης
φέρουν και οι πολιτικοί, όμως ας μην επεκταθούμε σε αυτό το θέμα.
Σ’ αυτόν τον κόσμο όπου ζούμε εμείς, ταυτόχρονα παρόλη την
τραγικότητα, ζούνε και παιδιά που πεινάνε, παιδιά που κάθε μέρα χάνουν ένα
συγγενικό πρόσωπο, χωρίς να ξέρουν αν και τα ίδια θα ζουν την επόμενη μέρα. Τα
ίδια παιδιά, ή τουλάχιστον πολλά από αυτά, ζουν μόνα τους πολεμώντας με άθλιες
συνθήκες να καταφέρουν να επιβιώσουν. Ας μην αναφερθώ σε παιδιά θύματα βιασμών,
απαγωγών, εκμετάλλευσης, εκβιασμών και άλλων τόσων κινδύνων.
Ας σκεφτούμε λοιπόν τις σκέψεις και τα συναισθήματα αυτών
των παιδιών, καθώς αυτές οι μικρές αθώες ψυχές βιώνουν μόνα μια τέτοιας
σοβαρότητας κατάσταση. Μα εμείς βέβαια, ενώ ζούμε έχοντας στέγη, ένα ζεστό
σπιτικό και την θαλπωρή που αυτό προσφέρει, δεν είμαστε ικανοποιημένοι με όσα
μας δίνονται και αποζητούμε κι άλλα, ξεχνώντας τις πολυτέλειες με τις οποίες
ζούμε, σε σχέση με αυτά τα παιδιά.
Εν κατακλείδι, σίγουρα δεν θα θέλατε
να βρεθείτε σε ανάλογη κατάσταση με αυτά τα παιδιά. Αυτά τα Χριστούγεννα και
όχι μόνο, ας χαρίσουμε ένα ζεστό χαμόγελο σε αυτούς τους ανθρώπους που το έχουν
ανάγκη. Ας γίνουμε μέρος της βοήθειας, βάζοντας το δικό μας λιθαράκι
συμπαράστασης στον αγώνα τους για την επιβίωση. Δεν είναι ανάγκη για μεγάλες
και φανταχτερές δωρεές, αρκεί η συλλογική συμμετοχή και η πραγματική
συμπαράσταση σύμφωνα πάντα με τις δυνατότητες του καθενός. Τέλος, η ένταξή τους
στο κοινωνικό σύνολο σίγουρα θα τους έκανε να αισθανθούν καλύτερα. Πάνω από όλα
όμως αξίζει να λέμε καθημερινά "Δόξα τω Θεώ" για καθετί που έχουμε,
με ευλάβεια, γνωρίζοντας την αγάπη Του και δίνοντας και εμείς την δικιά μας
στους συνανθρώπους μας.
Μαρία Τσελίκα
Μαθήτρια της Γ' Γυμνασίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου