26. Εκδρομή στη λίμνη Κερκίνη, της Λουλουδάνας Κουρουτζόγλου

Η εκδρομή στη φύση έχει πάντα ιδιαίτερη σημασία για τον άνθρωπο. Είναι γνωστό πως το φυσικό περιβάλλον έχει θετική επίδραση στην ψυχολογία του, καθώς η καθημερινότητα του προσθέτει βάρη, όπως στρες, άγχος, αγωνία που τον κατακλύζουν. Η φύση όμως είναι το κατάλληλο φάρμακο ώστε να απαλλαγεί, έστω προσωρινά, από τα παραπάνω αρνητικά συναισθήματα. Επιπλέον, μπορεί η φύση να έχει και εκπαιδευτικό χαρακτήρα, διότι με μια εξόρμηση σ’ αυτήν, με εκπαιδευτικό σκοπό ή όχι, μπορεί να μας μάθει πολλά.

Το γεγονός αυτό μου δίνει την αφορμή να γράψω για μια εκπληκτική εμπειρία που βίωσα στην πρόσφατη εκπαιδευτική εκδρομή μου στην ονομαστή λίμνη Κερκίνη.

Πρόκειται για μια τεχνητή λίμνη που αργότερα εξελίχτηκε σε έναν από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους στην Ευρώπη, φτιαγμένη το 1932 για αρδευτικούς λόγους. Βρίσκεται νότια του βουνού Μπέλες (Κερκίνη) και η έκτασή της μπορεί να φτάσει μέχρι τις 72 χιλιάδες στρέμματα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της περιήγησής μας με το πλοιάριο «Περιηγητής» και καπετάνιο και ξεναγό έναν ευγενικό άνθρωπο, τον κ. Βασίλη, συναντάμε ολοένα και περισσότερα άγνωστα μέχρι τώρα για εμάς ζώα και φυτά. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν αυτά που συναντάς μόνο στη λίμνη Κερκίνη. Κάποια απ’ αυτά είναι και απειλούμενα είδη προς εξαφάνιση, όπως ο Αργυροπελεκάνος και η Λαγγόνα. Είναι πουλιά, τα οποία είναι πλέον εξοικειωμένα με τους ανθρώπους, καθώς βλέπεις ψαράδες οι οποίοι από τις ψαρόβαρκες τα ταΐζουν. Παράλληλα, βλέπεις σπάνια αρπαχτικά πουλιά να πετούν και να στέκονται πάνω σε ξερά κλαδιά μέσα στο δασύλλιο της λίμνης. Ενώ η βάρκα μας περνά ανάμεσα από τα σπάνια φυτά της λίμνης, όπως τα νούφαρα, μπορείς να διακρίνεις φωλιές, φυσικές ή τεχνικές, που τις έχει φτιάξει ο άνθρωπος για τη διευκόλυνση της αναπαραγωγής των σπάνιων ειδών.

Στον υδροβιότοπο συναντάς και πολλά χερσαία ζώα, όπως τον λύκο, την αλεπού, τα περίφημα τσακάλια και τις αγριόγατες. Η πληθώρα ψαριών στη λίμνη είναι αξιοσημείωτη, με τα πιο χαρακτηριστικά από αυτά τον γουλιανό, τα ιταλικά, τα χέλια, και τις τούρνες. Εδώ βέβαια συναντάς και τα μοναδικά αγριοβούβαλα στην Ελλάδα. Δε μένει απαρατήρητος όμως και ο φυσικός πλούτος, που έχω τη τιμή και τύχη να ζω κοντά σ’ αυτόν, ο οποίος είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί με λόγια. Μπορείς να ζήσεις όμως τη μαγεία του τόπου, καθώς υπάρχουν δρόμοι, μονοπάτια, βάρκες ακόμα και άλογα διαθέσιμα.

Το μόνο που χρειάζεται από εμάς είναι η επιθυμία για εξερεύνηση και γνώση…

Λουλουδάνα Κουρουτζόγλου

Μαθήτρια της Α΄  Γυμνασίου

25. Ο καλός καθηγητής, της Φωτεινής Γκέτσκα

Καλός καθηγητής είναι αυτός που ξεχωρίζει μες στο πλήθος του σχολείου και κυρίως των καθηγητών. Είναι αυτός που βρέξει χιονίσει θα έχει πάντοτε όρεξη και καλή διάθεση προς όλους, ακόμη κι αν βαθιά μέσα του δεν είναι πολύ καλά. Βέβαια, ο καλός καθηγητής είναι κάπως παρεξηγημένος, μιας και όταν πρωτοπιάνεις στο γυμνάσιο, όλοι σε τρομοκρατούν λέγοντάς σε πως είναι αυστηρός, ότι μαλώνει πάρα πολύ, και πως, εάν τολμήσεις, και πεις έστω και μια λέξη άσχετη με το μάθημα, κάηκες.

Η αλήθεια είναι πως όντως είναι κάπως αυστηρός, αλλά όχι με την κακή έννοια. Είναι αυστηρός μαζί σου, επειδή είναι σχεδόν σίγουρος, αν όχι απόλυτα, ότι μπορείς να τα καταφέρεις στα μαθήματα αλλά απογοητεύεται, διότι δεν έχεις πίστη στον εαυτό σου, γι’ αυτό προσπαθεί να σε « ξυπνήσει» με την αυστηρότητά του.

Όσον αφορά τις γνώσεις που έχει αυτός ο άνθρωπος, από πού να ξεκινήσω! Ξέρει τα πάντα! Έχει μια πολύ ικανοποιητική και πολλά υποσχόμενη γνώμη για όλα, και φυσικά ό,τι βιβλία υπάρχουν, έχουν περάσει από τα χέρια του. Υπάρχουν επίσης μαθητές που τον έχουν πρότυπο και θέλουν να ακολουθήσουν τα βήματά του, χωρίς να το δείχνουν όμως -ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε.

Βέβαια, εκτός από καλός καθηγητής είναι και καλός άνθρωπος. Με το που παρατηρήσει ότι κάτι δεν πάει καλά με εσένα, αμέσως προσφέρεται να βοηθήσει. Ποιος καθηγητής θα ασχολιόταν μαζί σου, για να σε εμψυχώσει με τα μαθήματα, να σου πει και «μπράβο»; Αυτούς τους καθηγητές καλό θα ήταν να τους έχεις μέσα στην καρδιά σου.

Ο καλός καθηγητής όμως, όπως λέει, είναι πρώτα άνθρωπος και μετά καθηγητής, Γι’ αυτό μπορεί στο μάθημα τις περισσότερες ώρες να είναι σοβαρός, μα αν έρθει «η ώρα του παιδιού», τελείωσε. Μπορεί να περάσουμε μια ολόκληρη ώρα, λέγοντας τις αστείες στιγμές που περάσαμε και περνάμε μαζί του, ή ακόμη και μια δική μας στιγμή από όταν ήμασταν μικρά παιδιά.

Πριν ανέφερα πως είναι ο καθηγητής που ξεχωρίζει, όχι μόνο σε χαρακτήρα αλλά και σε εμφάνιση. Πάντοτε έρχεται επίσημα ντυμένος και με χαρούμενα χρώματα, για να δείχνει το πόση όρεξη έχει αυτός ο άνθρωπος να έρχεται στο σχολείο. Εννοείται ότι καλός καθηγητής χωρίς γυαλιά γίνεται; Φήμες λένε ότι οι έξυπνοι άνθρωποι φοράνε γυαλιά, και αυτή η φήμη είτε είναι αληθινή είτε όχι, του ταιριάζει απόλυτα.

Εάν ποτέ γνωρίσετε ένα καλό καθηγητή, δημιουργήστε καλές σχέσεις μαζί του. Μην αφήσετε να φύγει η ευκαιρία. Και αφού γνωρίσετε ένα τέτοιο σοφό άνθρωπο σαν το δικό μας – ονόματα πάλι δε λέμε, οικογένειες πάλι δε θίγουμε-  θα αρχίσετε να βλέπετε τη ζωή με μια διαφορετική οπτική γωνία και αυτό είναι σίγουρο.

Φωτεινή Γκέτσκα

Μαθήτρια της Γ΄ Γυμνασίου

                                                                                                                                

24. Ο καλός καθηγητής, της Ευαγγελίας Δελόγλου

Βρε, βρε! Μόλις έπεσε ένα θέμα στο μάθημα της Λογοτεχνίας που θα αφήσει εποχή. Είχαμε και εμείς τα παιδιά μια ελπίδα ότι θα λείπει ο καθηγητής μας, να γλυτώσουμε την εργασία, να σχολάσουμε πιο νωρίς, αλλά πού τέτοια τύχη. Όπως βλέπετε, καλός ή κακός έχουμε τον «καλό καθηγητή».

Ντριν, ντριν το δεύτερο κουδούνι για μέσα, να κάτσουμε ένα δύο λεπτάκια έξω, σιγά να μην μπήκε ακόμα στην τάξη λέμε και καταλήγουμε συνεχώς να μπαίνουμε τελευταίοι και να μη σας πω γιατί…

Άλλοτε χαμογελαστοί και με πολύ θετική αύρα, άλλοτε σκεπτικοί, όχι όμως στεναχωρημένοι και άλλοτε κακόκεφοι, λόγω υγείας, λόγω προβλημάτων, όμως το μάθημα, μάθημα.

Μέσα στην τάξη συνήθως υπάρχει ησυχία, διότι όλοι παρακολουθούμε το μάθημα, γιατί όχι μόνο έχουμε όλοι μια άριστη συνεργασία αλλά και έτσι, όπως προσπαθεί  αυτή η κατηγορία καθηγητών να παραδώσει τα μάθημα, μας τραβάει το ενδιαφέρον. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι παρακολουθούμε το μάθημα και δεν υπάρχει αυτή η βαρετή διάθεση και αυτό το βαρύ κλίμα μέσα στην τάξη, εκτός και αν είναι πρώτη ώρα Δευτέρας και τελευταία Παρασκευής, τότε το πρόγραμμα αλλάζει κάποιες φορές.

Χαίρομαι πάρα πολύ που υπάρχει αυτή η κατηγορία  καθηγητών, γιατί πραγματικά είναι τόσο εύκολο το μάθημα μαζί τους ακόμα και αν το μάθημα είναι από τα πιο δύσκολα. Έχεις όλη τη διάθεση να το παρακολουθήσεις στην τάξη, ξέρεις ότι με την τόση πείρα που έχουν θα σε βοηθήσουν σε πολλά πράγματα και πέρα από τα μαθήματα. Ανοίγει και το μυαλό και σκεφτόμαστε λίγο καλύτερα.

Εκτιμώ πολύ που υπάρχουν τέτοια άτομα ακόμα, γιατί έχω ψιλοαπογοητευτεί λίγο με αυτό το θέμα…

Ευαγγελία Δελόγλου

Μαθήτρια της Γ΄  Γυμνασίου

23. O κακός καθηγητής, της Αναστασίας Τσακιρίδου

         Τόσα χρόνια στο σχολείο, πρώτη φορά συναντάω έναν κακό καθηγητή. Τώρα θα με ρωτήσετε για ποιον λόγο τον αποκαλώ κακό.

        Τον αποκαλώ με αυτήν την χαρακτηριστική λέξη, γιατί όντως είναι κακός. Όταν τον πρωτογνώρισα στην αρχή της χρονιάς, δε μου έκατσε η φάτσα του. Έχει μια κακιασμένη φάτσα που σε τρομάζει από χιλιόμετρα. Ντύνεται πάντα σοβαρά με κουστούμι και γραβάτα, τα μόνα χρώματα που φοράει είναι το μαύρο, το σκούρο γκρι και το σκούρο μπλε. Έχει πάντα ύφος σοβαρό, τον έχω δει να γελάει μόνο πέντε- έξι φορές μέσα ση σχολική χρονιά.

    Όταν μπαίνει στην τάξη, είναι πάντα αυστηρός και δε σηκώνει από αστεία. Μας κοιτάει όλους, έναν έναν ξεχωριστά. Στο μάθημά του δεν τολμάει κανείς να ανοίξει το στόμα του, μόνο για να πούμε μαθήματα το ανοίγουμε. Μας βάζει πάρα πολλά μαθήματα, γιατί λέει ότι έτσι πρέπει να γίνεται στο σχολείο, για να το μαθαίνουμε πολύ καλά, γιατί λέει ότι, αν δε τα μάθουμε, δε θα περάσουμε πουθενά. Δε βάζει ποτέ εικοσάρια, ακόμα και στον καλύτερο μαθητή. Λέει ότι το είκοσι δεν αξίζει σε κανέναν. Εγώ όμως διαφωνώ, γιατί δεν είναι καθόλου δίκαιο για κανέναν, ειδικά γι’  αυτούς που προσπαθούν πραγματικά.

       Αυτά είχα να πω για τον κακό καθηγητή μας, ή τουλάχιστον έτσι τον βλέπουμε εγώ και όλοι μου οι συμμαθητές. Γι’ άλλους δεν ξέρω.

       Εύχομαι να μην σας τύχει ποτέ ένας τέτοιος καθηγητής.

Αναστασία Τσακιρίδου

Μαθήτρια της Γ΄  Γυμνασίου

22. Το φετινό μου Πάσχα, της Μαρίας Τσομπανίδου

               Δευτέρα 16 Απριλίου 18-04-2018

             Αξέχαστο θα μου μείνει το φετινό Πάσχα.

            Το Μεγάλο Σάββατο, λίγο πριν απ’ τα μεσάνυχτα, ακούστηκαν οι καμπάνες χαρμόσυνα. Με πολλή χαρά όλοι στο σπίτι πήραμε τις λαμπάδες μας και ξεκινήσαμε για την εκκλησία. Από όλους τους δρόμους άνθρωποι πήγαιναν σ’ αυτήν.

            Η εκκλησία ήταν φωτολουσμένη και γεμάτη κόσμο. Οι παπάδες μαζί με τους ψάλτες έψελναν μελωδικά τα ωραία τροπάρια. Γέροι, νέοι, γυναίκες και παιδιά άκουγαν τα τροπάρια με ευλάβεια.

            Ξαφνικά, έσβησαν όλα τα φώτα. Ο παπάς βγήκε στην Ωραία Πύλη με μια λαμπάδα με το Άγιο Φως και, κινώντας την σταυρωτά, έψελνε με γλυκιά φωνή: «Δεύτε λάβετε φως…». Όρμησαν τότε πολλοί μαζί και άναψαν τις λαμπάδες τους από τη λαμπάδα του παπά. Φωτίστηκε η εκκλησία κι όλα έγιναν ολόφωτα.

            Ύστερα, οι πιστοί ακολουθώντας τον παπά και τους ψάλτες βγήκαν στην αυλή της εκκλησίας. Η αυλή λαμποκοπούσε από πολλές αναμμένες λαμπάδες. Πάνω σε μια ξύλινη εξέδρα ανέβηκαν οι λαμπροφορεμένοι παπάδες και οι ψάλτες. Από εκεί ακούσαμε με ευλάβεια το Ευαγγέλιο της Ανάστασης κι αμέσως ο παπάς έψαλε το «Χριστός Ανέστη».

            Το τι έγινε δεν περιγράφεται. Σωστό πανηγύρι χαράς ήταν εκείνο που ακολούθησε. Οι καμπάνες χτυπούσαν χαρούμενα, οι χριστιανοί εύχονταν ο ένας τον άλλον και άλλαζαν φιλιά αγάπης.

            Πολλά βεγγαλικά έσχιζαν το σκοτάδι τη νύχτας. Εγώ φοβήθηκα και μπήκα μέσα στην εκκλησία, για να μην έρθει κανένα πυροτέχνημα επάνω μου. Όλα τα πρόσωπα των ανθρώπων ήταν χαρούμενα, γελούσαν και τσούγκριζαν τα κόκκινα αυγά τους. Σε λίγο οι παπάδες μπήκαν μέσα στην  εκκλησία, για να συνεχίσουν τη λειτουργία. Λίγοι πιστοί έμειναν, οι περισσότεροι έφυγαν, για να φάνε τη μαγειρίτσα.

            Όταν φτάσαμε στο σπίτι, ο πατέρας μου έκανε έναν σταυρό με τον καπνό της αναστάσιμης λαμπάδας του, στο πάνω μέρος της πόρτας. Η μητέρα μου άναψε την καντήλα με το Άγιο Φως.

            Έπειτα, όλη η οικογένεια φάγαμε τη μαγειρίτσα και τσουγκρίσαμε τα κόκκινα αυγά. Ευχόμασταν Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη! Χρόνια Πολλά!

Μαρία Τσομπανίδου

Μαθήτρια της Α΄  Γυμνασίου