Βρε, βρε! Μόλις
έπεσε ένα θέμα στο μάθημα της Λογοτεχνίας που θα αφήσει εποχή. Είχαμε και εμείς
τα παιδιά μια ελπίδα ότι θα λείπει ο καθηγητής μας, να γλυτώσουμε την εργασία,
να σχολάσουμε πιο νωρίς, αλλά πού τέτοια τύχη. Όπως βλέπετε, καλός ή κακός
έχουμε τον «καλό καθηγητή».
Ντριν, ντριν το
δεύτερο κουδούνι για μέσα, να κάτσουμε ένα δύο λεπτάκια έξω, σιγά να μην μπήκε
ακόμα στην τάξη λέμε και καταλήγουμε συνεχώς να μπαίνουμε τελευταίοι και να μη
σας πω γιατί…
Άλλοτε
χαμογελαστοί και με πολύ θετική αύρα, άλλοτε σκεπτικοί, όχι όμως στεναχωρημένοι
και άλλοτε κακόκεφοι, λόγω υγείας, λόγω προβλημάτων, όμως το μάθημα, μάθημα.
Μέσα στην τάξη συνήθως
υπάρχει ησυχία, διότι όλοι παρακολουθούμε το μάθημα, γιατί όχι μόνο έχουμε όλοι
μια άριστη συνεργασία αλλά και έτσι, όπως προσπαθεί αυτή η κατηγορία καθηγητών να παραδώσει τα μάθημα,
μας τραβάει το ενδιαφέρον. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι παρακολουθούμε το μάθημα
και δεν υπάρχει αυτή η βαρετή διάθεση και αυτό το βαρύ κλίμα μέσα στην τάξη,
εκτός και αν είναι πρώτη ώρα Δευτέρας και τελευταία Παρασκευής, τότε το πρόγραμμα
αλλάζει κάποιες φορές.
Χαίρομαι πάρα πολύ
που υπάρχει αυτή η κατηγορία καθηγητών, γιατί
πραγματικά είναι τόσο εύκολο το μάθημα μαζί τους ακόμα και αν το μάθημα είναι
από τα πιο δύσκολα. Έχεις όλη τη διάθεση να το παρακολουθήσεις στην τάξη,
ξέρεις ότι με την τόση πείρα που έχουν θα σε βοηθήσουν σε πολλά πράγματα και
πέρα από τα μαθήματα. Ανοίγει και το μυαλό και σκεφτόμαστε λίγο καλύτερα.
Εκτιμώ πολύ που
υπάρχουν τέτοια άτομα ακόμα, γιατί έχω ψιλοαπογοητευτεί λίγο με αυτό το θέμα…
Ευαγγελία Δελόγλου
Μαθήτρια της Γ΄ Γυμνασίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου