Το
γυμνάσιο για εμένα ήταν και συνεχίζει να είναι (γιατί δε τελειώσαμε ακόμη) από
τις πιο ωραίες στιγμές της σχολικής ζωής. Γέλια, πλάκες αστεία, φωνές, άγχος,
φόβος, λύπη, το πλούσιο λεξιλόγιο του Σαμαρά, οι σπόντες θα μείνουν για πάντα
στο μυαλό και στην καρδιά μου.
Ακόμη
θυμάμαι την πρώτη μέρα που βρέθηκα στην αυλή του γυμνασίου γεμάτος φόβο και
άγχος για το τι θα αντιμετωπίσω. Γρήγορα, όμως, το γυμνάσιο κέρδισε εύκολα για
εμένα τον τιμητικό τίτλο «δεύτερο σπίτι». Οι καθηγητές μας, όλοι με τις ιδιαιτερότητες
και τα δικά τους, μας συνόδεψαν καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του εκπληκτικού
ταξιδιού γνώσης, προσφέροντάς μας τα απαραίτητα εφόδια. Σαφώς υπήρχαν αρνητικές
και δυσάρεστες στιγμές είτε στα μαθήματα είτε μεταξύ των παιδιών ή και με τους
καθηγητές μας, αλλά δεν πιάνουν μία μπροστά σε εκείνες που μας έκαναν να
γελάσουμε και να χαρούμε. Επικές και αξέχαστες στιγμές είχαμε πολλές. Όπως τότε
με έναν συμμαθητή μας που με τις πλάκες και τα αστεία του έκανε εμένα και τον
Σαμαρά να … «κατουριόμαστε» κυριολεκτικά από τα γέλια. Τώρα για το ποιος είναι
ο αγαπημένος μου καθηγητής/-τρια και ποιον θεωρώ τον/την καλύτερο/-η, προτιμώ
να μη το πω, αν και μέσα μου ξέρω πολύ καλά.
Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω
θερμά πρώτα τους γονείς και τους καθηγητές μας που στάθηκαν και στέκονται ακόμη
πλάι μας, μετά τους συμμαθητές μου που πραγματικά πιστεύω ότι είναι οι
καλύτεροι που μπορεί κάποιος να έχει κάποιος και τρίτον και τελευταίο το
Υπουργείο Παιδείας που για ένα ακόμη σχολικό έτος δε μας άφησε χωρίς τον
κατάλληλο σχολικό εξοπλισμό και προσωπικό.
Αχχ…
πέρασε και αυτή η χρονιά.
Βασίλης Τσομπανίδης
Μαθητής της Γ΄ Γυμνασίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου