34. Απολογισμός, της Μαρίας Τσελίκα

     Ξεκινήσαμε την πρώτη σχολική χρονιά του γυμνασίου ωσάν μικρά και ανίδεα ανθρωπάκια, νομίζοντας πως, επειδή μπήκαμε στο γυμνάσιο, μεγαλώσαμε, χωρίς όμως να ξέρουμε τι επακολουθεί για κάθε μαθητή. Αυτή και άλλες δύο χρονιές εδώ και άλλα τόσα χρόνια στη συνέχεια. Φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και πάλι ανήκει στις πεποιθήσεις κάποιων ότι έχουν γίνει μεγάλοι και όντως έχουμε φτάσει στην κορυφή του μικρού παγόβουνου, χωρίς όμως να σκέφτονται ότι στη μετάβαση στο επόμενο μεγαλύτερο λυκειακό «παγόβουνο» θα πέσουν κάπου στη βάση. Επίσης, χωρίς να γνωρίζουν την επαναφορά της πραγματικότητας που μας κρατάει ξανά μετά το πέρας των εννέα μηνών, για λίγο καιρό ακόμα, στον ίδιο ακριβώς ρόλο.

     Καθώς μπαίνουμε στην πρώτη φάση της δευτεροβάθμιας σταδιοδρομίας, κάποιοι περισσότερο κάποιοι λιγότερο ή άλλοι καθόλου διστακτικοί κάνοντας άλλοτε ισχυρή και άλλοτε πιο ήρεμη την παρουσία τους, έκαναν το ανάλογο βήμα. Σε αυτά τα τρία χρόνια σε αυτές τις στιγμές χαράς, λύπης, προβληματισμών, ανεμελιάς αλλά και αγωνίας και τόσων άλλων μοναδικών συναισθημάτων.

     Σε προσωπικό επίπεδο, μπορώ να πω καθόλου διστακτική παρουσία, στην οποία όμως δε συνέβη κάποιο συνταρακτικό γεγονός, τουλάχιστον απ’ όσο θυμάμαι. Εξαιρώντας την αργή πορεία της πρώτης χρονιάς και της σοβαρής σε πολλές ιδιαίτερες περιπτώσεις παιδιών, έως καθόλου θα έλεγα παιδικότητας. Καθώς πρώτη χρονιά συνεπώς έχουμε κάτι ανάλογο, σίγουρα όμως δεν ήταν όλες οι στιγμές το ίδιο φορτισμένες. Τα γέλια, τα πειράγματα και οι αστείες στιγμές στην πορεία της διδακτικής ώρας είχαν την τιμητική τους.

     Δεύτερη χρονιά στο γυμνάσιο και ίσως οι απαιτήσεις των καθηγητών σε βάρος κάποιων μαθητών για κατανόηση της κατάστασης κα του περιβάλλοντος να αυξάνονταν. Ωστόσο, οι γνωριμίες αυξάνονταν κατά συνέπεια και τα γέλια στην τάξη. Η συμπεριφορά ορισμένων άλλαξε και επέτρεπαν την ανάλογη απάντηση. Επίσης, ο χρόνος όδευε γρηγορότερα στο τέλος της χρονιάς και μιας και τελείωνε η χρονιά έρχονταν και οι εξετάσεις. Ίσως εκεί να ήταν η διαφορά, στις εξετάσεις. Σε αυτή τη χρονιά ο τρόπος εξέτασης προόδου ή αποφοίτησης άλλαξε. Τέσσερα μαθήματα και η χαρά όλων των μαθητών εμφανιζόταν ξεκάθαρα στα πρόσωπα τους.

    Φτάνοντας στην τρίτη χρονιά του γυμνασίου έφτασα και ως το χωριό της Βυρώνειας και το σχολείο αυτής. Όσο περνάνε οι χρονιές στο γυμνάσιο, άλλο τόσο γρήγορα περνά και ο χρόνος. Κανείς δεν ξέρει πότε θα σταματήσει και αν θα σταματήσει. Αυτή η χρονιά θα μπορούσε να αποτελεί απόρροια των δύο προηγούμενων χρόνων στο ότι υπήρχε σοβαρότητα αλλά κι η παιδική ανεμελιά και τα αστεία της. Νομίζω πως σε αυτή τη χρονιά ίσως να έχω ακούσει τι περισσότερες αστείες αστοχίες πάνω στο μάθημα.

     Όπως και σήμερα, τρία χρόνια πριν ήμασταν και πάλι στο θρανία, γράφοντας όμως την πρώτη εντύπωση του γυμνασίου. Λίγα χρόνια μετά, όπως αρχίσαμε έτσι τελειώνουμε, γράφοντας και εκφράζοντας τις σκέψεις μας πάνω σε ένα χαρτί. Φτάσαμε στον επίλογο, όχι μόνο του κειμένου αλλά και της γυμνασιακής μας ζωής.

Μαρία Τσελίκα

Μαθήτρια της Γ΄ Γυμνασίου