35. Αναμνήσεις

     Αυτό που μου έχει μείνει από όλες τις τάξεις είναι ότι στην Α΄ Γυμνασίου είχαμε έναν συμμαθητή, που ό,τι βλακεία τού περνούσε από το μυαλό την έκανε στην τάξη, χωρίς να σκέφτεται αν ενοχλεί το μάθημα, αλλά εμείς οι μαθητές περνούσαμε όμορφα.

    Στη Β΄ Γυμνασίου άρχισα να είμαι λίγο πιο σοβαρή και να αντιμετωπίζω τα θέματα κάπως πιο ώριμα. Με ευαισθητοποίησε περισσότερο το θέμα των μαθημάτων, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι έπαψαν οι χαζομάρες κα τα γέλια μες στην τάξη. Οι ώρες πάνω στην αίθουσα πληροφορικής ήταν ξεκαρδιστικές. Μακάρι να ήμουν και στην πρώτη δηλαδή, όμως δεν πειράζει. Τέλος, το αποκορύφωμα ήταν, όταν ένας καθηγητής κατέβηκε στο γήπεδο να παίξει μαζί μας μπάλα, κι εμείς γελούσαμε με την ψυχή μας.

    Τέλος, Γ΄ Γυμνασίου. Τα θεατρικά της «Ελένης» του Ευριπίδη, οι σπαστικοί καθηγητές, όλα έπαιξαν κάποιο ρόλο. Επίσης, στη Γ΄ Γυμνασίου ήταν και η τετραήμερη, όπου όλοι λίγο πολύ καταλάβαμε ο καθένας τι άνθρωπος είναι. Άλλοι συμπαθητικοί, άλλοι εν τέλει άσχετοι με εμάς και πάει λέγοντας.

    Αν ρωτάτε αν θα μου λείψει το Γυμνάσιο, θα απαντήσω με ένα ισχυρό ναι, και ο λόγος θα είναι πως θα χάσω συνήθειες και καθηγητές που έχω στην καρδιά μου και πηγαίνοντας στο Λύκειο, δυστυχώς σίγουρα θα χάσω τις επαφές. Όμως θα γνωρίσω καινούριες στο μέλλον. Ποιος ξέρει…

Μια μαθήτρια της Γ΄ Γυμνασίου