Σήμερα
κι κάθε χρόνο τέτοια μέρα θυμόμαστε πως η δημοκρατία στη χώρα μας κατακτήθηκε
με αγώνα και θυσίες που οφείλουμε να τιμούμε. Πριν αρχίσω να σας εξιστορώ για εκείνη
τη μέρα, ας μάθουμε λίγα πράγματα για τα αίτια της αιματηρής εξέγερσης του
Πολυτεχνείου.
Όλα
άρχισαν από την απαγόρευση των φοιτητικών εκλογών στα πανεπιστήμια το 1967,
στρατολογώντας και επιβάλλοντας μη εκλεγμένους των φοιτητικών συλλόγων στη
εθνική φοιτητική ένωση (ΕΦΕΕ). Αυτές οι ενέργειες έφεραν αντιδικτατορικά αισθήματα
στους φοιτητές.
Η
Ελλάδα βρισκόταν από τις 21 Απριλίου 1967 υπό δικτατορική διακυβέρνηση του
στρατού, καθεστώς που είχε καταργήσει τις ατομικές ελευθερίες. Το 1973 ξεκινάει
μια διαδικασία φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος με ηγέτη της χούντας τον Γεώργιο
Παπαδόπουλο που υπόσχεται νέο σύνταγμα και επιστροφή σε πολιτική διακυβέρνηση.
Όλο
τον Φεβρουάριο του 1973 είχαμε συμβάντα: αποχή από τα μαθήματα, διαδηλώσεις σε
όλη τη χώρα και διαδήλωση μέσα στο Πολυτεχνείο, με συνέπεια παραβίαση
πανεπιστημιακού ασύλου από τη χούντα.
Αυτό
εξόργισε περισσότερο τους φοιτητές και μετά από λίγες ημέρες, στις 21 Φεβρουαρίου,
κατέλαβαν το κτήριο της σχολής και άρχισαν να φωνάζουν προς τις αρχές.
«Εμείς οι φοιτητές των Ανώτατων Εκπαιδευτικών
Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στο όνομα της ελευθερίας να αγωνιστούμε μέχρι τέλους για
την κατοχύρωση:
1.
Των
ακαδημαϊκών ελευθεριών,
2.
Του
πανεπιστημιακού ασύλου,
3. Της ανάκλησης όλων των
καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων».
Αυτοαποκαλούνταν
«ελεύθεροι πολιορκημένοι».
Η
χούντα τότε χειρίστηκε το θέμα πιο διπλωματικά και έδωσε εντολή στην αστυνομία
να επέμβει χωρίς να παραβιάσει το άσυλο. Τα πράγματα όμως είχαν πάρει τον δρόμο
τους. Εκδηλώσεις, διαδηλώσεις και συλλαλητήρια ενάντια στο καθεστώς της χούντας
αυξήθηκαν σε όλη τη χώρα.
Από
τις 14 Νοεμβρίου άρχισαν τα πράγματα να γίνονται πιο έντονα. Η κατάληψη του
Πολυτεχνείου από τους φοιτητές κατέληξε σε αντιχουντική εξέγερση με αποτέλεσμα
την αιματοχυσία της 17ης Νοέμβρη.
Η
ομάδα των «ελεύθερων πολιορκημένων» κατέλαβε το Πολυτεχνείο και ξεκίνησε τη λειτουργία
του ανεξάρτητου ραδιοφωνικού σταθμού. Έτσι, άρχισαν να ξεσηκώνουν τον λαό. Δυστυχώς
το τέλος δεν ήταν αυτό που περίμεναν οι φοιτητές. Τρία άρματα ήταν έξω από την
πύλη, στρατός και αστυνομία.
Μόλις
είδαν ότι οι φοιτητές δεν κάνουν πίσω, το ένα από τα τρία άρματα γκρέμισε την πύλη
της σχολής. Στην είσοδό του είχαμε και νεκρούς.
Ο ραδιοφωνικός σταθμός δε σταμάτησε τη μετάδοση.
Άρχισαν να παρακαλούν τους στρατιώτες και να φωνάζουν «ψωμί- παιδεία- ελευθερία» και τέλος τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο. Δυστυχώς,
όλοι ξέρουμε τη συνέχεια.
Αυτή
γιορτάζουμε σήμερα. Την αιματηρή εξέγερση που έγινε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο
της Αθήνας. Αυτή ήταν που μας έδωσε της ελευθερία μας.
Φόρο
τιμής σε όλους του νεκρούς και τους αγωνιστές!
Δήμητρα Τρομπούκη
Μαθήτρια της Α΄ Γυμνασίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου