42. Η παγάνα, του Βασίλη Ιορδανόπουλου

Το αγαπημένο μου χόμπι είναι το κυνήγι. Πιο συγκεκριμένα, πριν από τέσσερα χρόνια ξεκίνησα να πηγαίνω με τον μπαμπά μου για κυνήγι στο βουνό και στον κάμπο. Ο λόγος που ξεκίνησα το κυνήγι ήταν επειδή μου κίνησε το ενδιαφέρον και ήθελα να μάθω να κυνηγάω.

Αρχικά, το κυνήγι ήταν πολύ ενδιαφέρον. Ειδικότερα, όταν πηγαίνουμε στο βουνό πρέπει να βρούμε πατήματα αγριογούρουνου. Στη συνέχεια, πάμε σ’ εκείνο το  μέρος, για να αφήσουμε τα σκυλιά έτσι ώστε να μπορέσουν να κυνηγήσουν. Μετά, χωριζόμαστε σε ομάδες. Ο αρχηγός της ομάδας παίρνει εμένα μαζί του στην παγάνα μαζί με τα σκυλιά, ενώ τα άλλα δύο άτομα παίρνουν το αμάξι κα κατεβαίνουν κάτω με τους υπόλοιπους.

Μόλις βρούμε τα πατήματα των αγριογούρουνων, λύνουμε τα καλύτερα σκυλιά, τον Τζακουμή και την Τζούλια. Έπειτα, λύνουμε και τα υπόλοιπα σκυλιά και μόλις δούνε αγριογούρουνο, τότε το κυνηγάνε. Ο αρχηγός της ομάδας φωνάζει και βαράει με το όπλο του, για να τρομάξουν τα αγριογούρουνα και να σπάσουν σε ομάδες.

Επιπλέον, ο αρχηγός μας λέει: «προσέξτε γιατί έρχονται κατά πάνω μας». Μετά από λίγο ακούμε πέντε πυροβολισμούς και ρωτάμε αν έχει χτυπηθεί κανείς. Αυτός που χτύπησε λέει: «τα πήρα». Στη συνέχεια, πάμε και τραβάμε τα αγριογούρουνα μέσα από το ρέμα και μετά αφήνουμε τα σκυλιά μας να δαγκώνουν τα γουρούνια. Ταυτόχρονα πιάνουμε τα σκυλιά και τα βάζουμε στο κουτί και φεύγουμε. Μόλις φτάσουμε στο Ακριτοχώρι, τα πάμε σε ένα σπίτι, τα γδέρνουμε και βγάζουμε τα συκώτια. Όλοι φέρνουν κρέατα, αναψυκτικά, ποτά, σαλάτες και ψωμί για να φάμε και να γιορτάσουμε.

Εν τέλει, το κυνήγι με ευχαριστεί γιατί περνάω πολύ ωραία. Έμαθα πώς να κάνω παγάνα και αυτό με εντυπωσίασε πάρα πολύ. Έτσι, όταν μεγαλώσω θα ήθελα να είμαι αρχηγός και να έχω το δικό μου όπλο.

Βασίλης Ιορδανόπουλος

Μαθητής της Γ΄ Γυμνασίου